கருத்து | அரசியல் எதிர்ப்பா, அல்லது பயத்தால் உருவான பிடிவாதமா? டிஏபி மீது அக்மலின் கவனம் எதை மறைக்கிறது

“உண்மைகளுக்கு பதிலாக பயம் பேசத் தொடங்கினால், அது தலைமைத்துவம் போல தோன்றும் — ஆனால் மலேசியா அதைவிட சிறந்ததை எதிர்பார்க்கிறது.”

கோலாலம்பூர் : மலேசிய அரசியலில் எதிர்ப்புகள் இயல்பானவை. ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியை தொடர்ந்து குறிவைத்து, அதையே அரசியல் பேச்சின் மையமாக மாற்றுவது கேள்விகளை எழுப்புகிறது. சமீப காலமாக அக்மலின் அரசியல் உரைகள் மற்றும் கருத்துகள் டெமோகிராட்டிக் ஆக்ஷன் பார்டி (DAP) மீது மட்டும் திரும்பத் திரும்ப கவனம் செலுத்துவது, இது கொள்கை அடிப்படையிலான எதிர்ப்பா அல்லது பயத்தின் அரசியலா என்ற சந்தேகத்தை உருவாக்கியுள்ளது.

ஒவ்வொரு அரசியல் சூழ்நிலை மாற்றத்திலும், டிஏபி ஒரு “அச்சுறுத்தல்” என்றே சித்தரிக்கப்படுகிறது. மொழி மாறினாலும், உள்ளடக்கம் ஒன்றே. ஆனால் நாடு முழுவதும் பொதுமக்கள் சந்திக்கும் பிரச்சினைகள் வேறு.

வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வு, வேலைவாய்ப்பின்மை, இளைஞர்களின் எதிர்காலம், கல்வி தரம், சுகாதார சேவைகள் — இவை அனைத்தும் தினசரி வாழ்க்கையில் நேரடியாக தாக்கம் செலுத்தும் விஷயங்கள். இந்த உண்மையான பிரச்சினைகளுக்கு பதிலாக, ஒரு கட்சியை மீண்டும் மீண்டும் குற்றம் சாட்டுவது அரசியல் வசதியாக இருக்கலாம், ஆனால் அது தீர்வாக இல்லை.

டிஏபி இன்று ஒரு ஓரங்கட்டப்பட்ட கட்சி அல்ல. அது தேர்தலில் வெற்றி பெற்றுள்ளது, ஆட்சி அமைப்பில் பங்கேற்றுள்ளது, மற்றும் கோடிக்கணக்கான மலேசியர்களின் வாக்குகளால் ஆதரிக்கப்படுகிறது. அந்த வாக்காளர்களை மறைமுகமாக “அபாயம்” என சித்தரிப்பது, ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை ஆவியையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. ஒரு கட்சியை எதிர்ப்பது அரசியல் உரிமை; ஆனால் அந்த கட்சியை ஆதரிக்கும் மக்களின் குரலை அச்சுறுத்தலாக மாற்றுவது ஆபத்தான நடைமுறை.

அக்மலின் அரசியல் அணுகுமுறையில் மிக முக்கியமான குறை என்னவெனில், மாற்று திட்டங்கள் தெளிவாக இல்லாததே. டிஏபியை விமர்சிப்பது தவிர, பொருளாதாரத்தை எவ்வாறு நிலைநிறுத்துவது? ஊதியங்களை எவ்வாறு உயர்த்துவது? ஊழலை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துவது? இவ்வாறான கேள்விகளுக்கு தெளிவான பதில்கள் குறைவாகவே கேட்கப்படுகின்றன. இதனால் விமர்சனம் கொள்கை அடிப்படையிலானதா அல்லது கவனத்தை திசைதிருப்பும் முயற்சியா என்ற சந்தேகம் வலுப்பெறுகிறது.

இன்றைய மலேசிய அரசியல் கூட்டணி அரசியலின் காலகட்டத்தில் உள்ளது. எந்த ஒரு கட்சியும் தனித்து ஆட்சி செய்ய முடியாத நிலை உருவாகியுள்ளது. இந்த அரசியல் யதார்த்தத்தை ஏற்க மறுப்பது, நிலைத்தன்மையை பாதிக்கும். தொடர்ந்து மோதல் மொழியை பயன்படுத்துவது, அரசியல் ஆதரவாளர்களை உற்சாகப்படுத்தலாம்; ஆனால் அது நாட்டின் நீண்டகால நலனுக்கு உதவாது.

ஒரு விசித்திரமான முரண்பாடும் இங்கே உள்ளது. அக்மல் டிஏபியை தொடர்ந்து தாக்குவதன் மூலம், அந்தக் கட்சியின் அரசியல் முக்கியத்துவத்தை தானே உயர்த்துகிறார். “அபாயம்” என்று சொல்லப்படும் ஒன்றை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுவது, அது சக்திவாய்ந்தது என்ற எண்ணத்தை பொதுமக்கள் மனதில் பதியச் செய்கிறது. இதன் விளைவாக, விமர்சனமே எதிரணிக்கு விளம்பரமாக மாறுகிறது.

ஜனநாயகத்தில் வலுவான எதிர்க்கட்சியும், வலுவான விவாதமும் அவசியம். ஆனால் அந்த விவாதம் தரவுகளின் அடிப்படையிலும், கொள்கைகளின் அடிப்படையிலும் இருக்க வேண்டும். பயத்தை அரசியல் கருவியாக பயன்படுத்துவது குறுகிய கால லாபத்தை தரலாம்; ஆனால் அது சமூக பிளவுகளை ஆழப்படுத்தும்.

இன்றைய வாக்காளர்கள் பழைய அரசியல் நாடகங்களில் சிக்கிக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அவர்கள் தீர்வுகளை எதிர்பார்க்கிறார்கள். யார் அதிகமாக தாக்குகிறார்கள் என்பதல்ல, யார் அதிகமாக செயல்படுகிறார்கள் என்பதே முக்கியமாகிறது. இந்த மாற்றத்தை புரிந்து கொள்ளாத அரசியல் தலைவர்கள், காலத்தின் ஓட்டத்தில் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுவார்கள்.

இறுதியில் கேள்வி டிஏபி பற்றி அல்ல. அக்மலின் அரசியல் பாதை பற்றியே. அவர் தொடர்ந்தும் பயத்தின் அரசியலைத் தேர்வு செய்வாரா, அல்லது யதார்த்தத்தை ஏற்று பொறுப்புள்ள அரசியல் தலைமைத்துவத்தை காட்டுவாரா? மலேசியாவின் எதிர்காலம் இந்தத் தேர்வுகளின் மீது தான் நிர்ணயிக்கப்படும்.